Lucky

(Kaynak:  thegiftsoflife)

 Bugün bir şey okudum şu duvar yazılarından birisi, şöyle diyordu "90'larda zalimler biraz racon bilirdi" .Bir eskici olarak ben bile bu kadarını düşünmemiştim ama belkide haklı diye düşündüm. Şimdi ki dizilerde  bile öyle değil mi kötüler çok kötü tam bir şeytan 'pure evil', iyiler saflıktan geberecek. Gerçeklikten uzak bu şaklabanlıklar hayatlarımıza da yansıyor sanki. Kötülerin sınırları kalmadı. İyiler iyi mi aptal mı anlamak çok zor. Oysa en kötü sandığımız Darth Vader'ın içinde ki Anakin hep orada bir yerde değil miydi? Güce dengeyi de aynı adam getirmemiş miydi? Kötülük dediğimiz şeyi yapmamıza sebep olan şey de insani özelliklerimizden kaynaklanmıyor muydu?  

Neyse eskilerin kötülerini bile gözleye duralım. Ben bu soruları şimdilik bir kenara bırakıp bugün sahip olduklarımızı şöyle bir düşüneceğim. Ve gelecek için biraz hayal kuracağım ve bu hayalleri kurarken eskilerden çooook ça yardım alacağım.

I'm lucky I'm in love with my best friend

Lucky to have been where I have been

Lucky to be coming home again

Fon Müzik: Lucky - Jason Mraz

Unspoken Connections

This is Reminder

Hatiralar bana neden bu kadar etkileyici geliyor? Hic anlamiyorum benim olmadiklari halde butun bu resimlere baktigim zaman bir ani goruyorum. Resimde pencereden bakan kizi gordugumde ne hissettigini dusunuyorum. Istasyonda bekleyenleri gordugumde nereye gidiyorlardi, kimin yanina gidiyorlardi, hikayeleri neydi merak ediyorum. Trafikte yanimda giden arabadaki kadini gordugumde onun hayatini merak ediyorum. Acaba o kadin o anda kimin yanina gidiyor, belki kizinin yanina gidiyor, Kimbilir?

Bazen kendimi kosturan tavsanlarin arasinda ilerleyen bir kaplumbaga gibi hissediyorum. Zaman cevremdeki herseyle birlikte white rabbit gibi depar atarken ben hizla cevremde girdaplar olusturan anlari yavasca izliyorum ve anlari yakalamaya calisiyorum. O ani yakalamaya ve hissettmeye calisiyorum. Benim gibi dikkatsiz bir insan icin oldukta zor birsey :) Sukur ki fotograf makinam ve filmlerim var :)

I don't know why the memories impress me so much. I don't understand it. When i look at them i see a history even if they don't belong to me. When i see the girl at the window in the photo i wonder how does she feel. When i see the people who are waiting at the stop i wonder where are they going or who are they going to visit? When i see the woman who drives on the road i wonder her life. Where is she going? May she is going to visit her doughter, who knows?

Sometimes i feel like a turtle and rabbits are rapidly running around me. I'm slowly watching them and trying to catch some moments when time and all other things sprint around. I am trying to catch and feel that moment. It's not easy, specially for an inattentive person like me. But thank god i have my cameras and films :)

Fon Muzik/ Back Ground Music: Travis - Reminder

Love Rises

Cok uzak oldugun seyler bile vakti geldiginde karsinda bitiyor. Evlilik gibi ornegin. Evet evlenecegiz. Kacmam gerekirdi normalde farkindayim ama isleri degistiren bir sey oldu. Ask oldu! Sevgi oldu! Hem Jessie ile Celine bile Before Sunsetten sonra evlenmisken  ben de evlenebilirim.

Most of the thinks that you think far away from you happens when time is up. Like marriage. Yes we're gonna get married. Normally i should run away but something happened. Love happend! And Beside Jessie and Celine got married after Before Sunset so i can do it either.